Welkom FILMfans!
Op deze plek kun je recensies vinden van de meest uiteenlopende films. Blader ze gerust even door in het filmoverzicht, en schroom niet je eigen mening over de film hier achter te laten. Reacties worden altijd op prijs gesteld.

Brokeback Mountain
DRAMA, 2005
MET: JAKE GYLLENHAAL, HEATH LEDGER, MICHELLE WILLIAMS, ANNE HATHAWAY
REGIE: ANG LEE

De bewierookte film die zoveel awards won maar bij de Oscaruitreiking niet verder kwam dan beste screenplay, mooiste muziek en beste regisseur. Ang Lee maakt indruk met dit verhaal van een onmogelijke liefde tussen twee stoere schapenhoeders. Maar het zijn niet alleen wonderschone plaatjes met een hele fijne soundtrack er onder, ook de acteerprestaties van Jake Gyllenhaal (Jack Twist) en Heath Ledger (Ennis Del Mar) zijn uitzonderlijk goed. Een typisch Oscardrama dat de Oscar voor beste film aan zijn neus voorbij zag gaan.

Hostel
HORROR, 2005
MET: JAY HERNANDEZ, DEREK RICHARDSON, EYTHOR GUDJONSSON, PETR JANIS
REGIE: ELI ROTH

Twee Amerikaanse backpackers (Hernandez en Richardson) nemen het er van in Amsterdam. Samen met hun IJslandse vriend Oli (Gudjonsson) is het credo: sex, drugs en nog meer lol. Dit wordt dan ook totaal over the top uitgebeeld door regisseur Eli Roth. Het tweede deel voert het drietal naar Slowakije waar de film omslaat in over the top horror: zo goor heb ik het nog nooit gezien. De acteurs zijn slecht, het verhaal is zeer matig. Alleen voor liefhebbers van zoveel mogelijk ranzigheid.

March of the penguins
DOCUMENTAIRE, 2005
MET: EEN HELEBOEL KEIZERPINGUÏNS EN DE STEM VAN MORGAN FREEMAN
REGIE: LUC JAQUET

Een prachtige, met een Oscar bekroonde documentaire over het wel en wee van de Keizerpinguïn. Het mogen dan grappige beestjes zijn, hun leventje is meer wee dan wel en het is de diepe stem van Morgan Freeman die de dramatische gebeurtenissen uiterst passend begeleidt. Ik kan me niet voorstellen dat de Nederlandse versie, met commentaar van Urbanus, meer indruk maakt. De Franse versie die Luc Jaquet oorspronkelijk bedacht had hanteerde overigens voor elke pinguïn een ander stemmetje; dat lijkt me helemaal niks. Maar goed, de Engels gesproken versie kan ik iedereen die zin heeft in een avondje pinguïns kijken van harte aanraden.

Helaas. Chronisch tijdgebrek noopt mij tot een vervelende beslissing: geen lange, uitgebreide recensies meer. Ik hou verdorie bijna geen tijd meer over om films te kijken. Toch heb ik er de laatste tijd weer een paar gezien waar ik een paar korte dingetjes van kwijt wil:

Edison
THRILLER, 2005
MET: KEVIN SPACEY, MORGAN FREEMAN, JUSTIN TIMBERLAKE, LL COOL J, DYLAN MCDERMOTT, CARY ELWES, PIPER PERABO
REGIE: DAVID J. BURKE

En de hoofdrol is voor… Timberlake. En dat gaat het zingende joch met het piepstemmetje niet zo goed af. Hij heeft de rol van jonge, nieuwsgierige journalist die een corruptieschandaal ontrafelt. Collega “musicus” LL Cool J kijkt vooral stoer, en het is treurig om te zien dat zelfs serieuze, goede acteurs als Spacey en Freeman met frisse tegenzin meedoen. Het verhaal is dan ook niet veel bijzonders. Edison straalt vooral matigheid uit.

The Royal Tenenbaums
KOMEDIE, 2001
MET: GENE HACKMAN, ANJELICA HUSTON, BEN STILLER, GWYNETH PALTROW, LUKE WILSON, OWEN WILSON, BILL MURRAY, DANNY GLOVER, SEYMOUR CASSEL, KUMAR PALLANA EN DE STEM VAN ALEC BLADWIN
REGIE: WES ANDERSON

Ja, het zijn aparte komedies van Wes Anderson. Ook deze zal ongetwijfeld een hele fijne voor de liefhebber zijn, maar ik zat constant tussen frons en lach in. Ook apart. Het is aan de werkelijk fantastische cast te danken dat The Royal Tenenbaums een film is die je eigenlijk wel gezien moet hebben.

Man on the moon
BIOGRAFIE, 1999
MET: JIM CARREY, DANNY DE VITO, PAUL GIAMATTI, COURTNEY LOVE
REGIE: MILOS FORMAN

Tsja, over aparte humor gesproken. Andy Kaufman was een komiek als geen ander, hoewel komiek wellicht een verkeerde benaming voor deze performance-artist is. Aardige verfilming van Kaufman’s hoogte- en dieptepunten in het leven, superieur gespeeld door Jim Carrey. Mooie rollen ook voor De Vito en Giamatti.

Binnenkort mini-recensies van Brokeback Mountain, Hostel en March of the penguïns.

ANIMATIE, 2005
MET DE STEMMEN VAN: PETER SALLIS, RALPH FIENNES, HELENA BONHAM CARTER, NICHOLAS SMITH
REGIE: STEVE BOX & NICK PARK

Nadat de Engelse Aardman Studio’s in samenwerking met Dreamworks op succesvolle wijze het leventje van een stel geboetseerde kippen verfilmde in Chicken Run, is het nu de beurt aan de aan kaas verslaafde uitvinder Wallace en zijn trouwe en bovenal intelligente hond Gromit om een avondvullend avontuur te beleven. Daar waren ze wel aan toe na hun hilarische belevenissen in de korte filmpjes A grand day out, The wrong trousers en A close shave.

Nu is het dorpje van Wallace en Gromit in de ban van de jaarlijkse groentenwedstrijd. Iedereen, zelfs Gromit, kweekt met liefde reusachtige courgettes of bergen wortelen. Om de geliefde groentes te beschermen tegen hongerige konijntjes heeft Wallace samen met Gromit een beveiligingsbedrijfje, Anti-Pesto. Ze zijn echter zo succesvol in het op diervriendelijke wijze vangen van konijnen dat hun hele huis vol zit met de donzige diertjes. Gelukkig weet de uitvinder Wallace raad: hij koppelt gewoon twee uitvindingen aan elkaar en waagt een poging de knaagdieren te hersenspoelen zodat ze geen groente-obsessie meer hebben. Helaas mislukt zijn experiment en de gevolgen zijn rampzalig; een reusachtig mysterieus beest teistert het dorp en verslindt alle groenten die hij op zijn weg tegen komt. Lady Tottington (Bonham Carter), die het festival organiseert, geeft Anti-Pesto de opdracht het beest te vangen: een perfecte gelegenheid voor verliefde Wallace om een onuitwisbare indruk te maken. Maar ook de boosaardige jager Victor Quartermain (Fiennes) heeft die intentie. Wie vangt het monster en redt het groentenfestival?

Het doet deugd om te zien dat er nog steeds plaats is voor klei-animatie tussen alle CGI-tekenfilms. De duidelijk met liefde geboetseerde karakters zijn fantastisch tot leven gewekt: Gromit kan zich prima uitdrukken met één wenkbrauw. Het verhaal alleen al zorgt voor lachstuipen genoeg – het idee van een donzig monster is briljant – maar gelukkig zit The curse of the were-rabbit vól met subtiele verwijzingen, prachtige details, woord- en visuele grappen en niet te missen referenties aan bijvoorbeeld Thunderbirds en King Kong. De knusse sfeer uit de korte filmpjes gaat totaal niet verloren en gelukkig heeft Aardman vastgehouden aan Peter Sallis als de stem van Wallace, waar Dreamworks een Hollywoodster in de hoofdrol verlangde. Nu vervullen Helena Bonham Carter en Ralph Fiennes die functie, maar zij zijn niet de sterren van de film. Dat recht is voorbehouden aan een aan kaas verslaafde uitvinder en zijn trouwe hond.

FANTASY/DRAMA, 2003
MET: EWAN MCGREGOR, ALBERT FINNEY, JESSICA LANGE, ALISON LOHMAN, BILLY CRUDUP, MARION COTILLARD, HELENA BONHAM CARTER, MATTHEW MCGRORY, STEVE BUSCEMI, DANNY DEVITO
REGIE: TIM BURTON

Regisseur Tim Burton is een wonderbaarlijke verhalenverteller. Niet dat de verhalen die hij vertelt met zijn films zo wonderbaarlijk zijn, maar de surrealistische elementen en sprookjesachtige settings maken van zijn films altijd iets bijzonders. Zo ook in Big fish, waar hij het verhalen vertellen overlaat aan de hoofdpersoon Edward Bloom (Finney speelt de oude versie, McGregor de jonge variant). Die vertelt zijn hele leven al de wonderbaarlijkste verhalen, en zijn zoon Will (Crudup) is de enige die niet meer gefascineerd is door zijn vaders hersenspinsels. Wanneer Edward zelfs op Will’s bruiloft met zijn verhalen de show steelt is de maat vol en Will en zijn vader spreken elkaar jarenlang niet meer. Totdat zijn moeder belt met de boodschap dat Edward op sterven ligt. Nu Edward aan het eind van zijn leven is gekomen wil Will niets liever dan eens de waargebeurde versies van zijn vaders wollige verhalen horen, en dus vertelt Edward Bloom nog één keer over zijn al zijn avonturen.

Dit prachtige levensverhaal krijgt de kijker uiteindelijk voorgeschoteld. Een levensverhaal dat een beetje weg doet denken aan Forrest Gump: soms komisch, soms ontroerend, maar vele malen surrealistischer. Een keur aan fantastische karakters passeren de revue: de reus (McGrory), de heks (Bonham Carter), dichter Norther Winslow (Buscemi) en circusdirecteur Calloway (DeVito), stuk voor stuk prachtige bijrollen – vooral Steve Buscemi is erg leuk. De bizarre avonturen van Edward Bloom zien er uiteraard bijzonder sprookjesachtig uit, met het art design is niets mis. Ook de vertolkers van de hoofdpersoon, Albert Finney en Ewan McGregor, doen het werkelijk uitstekend. Natuurlijk verzorgde Burtons huiscomponist Danny Elfman de score, die beloond werd met een Oscarnominatie.

Sfeervol, komisch, sprookjesachtig, bizar en ongelooflijk; Big fish is een film om je vingers bij af te likken.

DRAMA, 2003
MET: SCARLETT JOHANSSON, COLIN FIRTH, TOM WILKINSON, CILLIAN MURPHY, JUDY PARFITT, ESSIE DAVIS, JOANNA SCANLAN
REGIE: PETER WEBBER

Johannes Vermeer schilderde ooit “Meisje met de parel”, maar geen mens weet wie dat meisje eigenlijk was of wat haar connectie met Vermeer was. Tracy Chevalier mijmerde wat voort over het ontstaan van dit schilderij en schreef een fictief verhaal, dat verfilmd werd door regisseur Peter Webber.

Het meisje in kwestie is Griet (Johansson), een meisje van eenvoudige komaf dat bij de familie Vermeer in het 17e eeuwse Delft gaat werken als dienstmeid. De schuchtere kunstenaar Johannes (Firth) gaat vooral verscholen in zijn atelier, zijn zuinige schoonmoeder (Parfitt) is de baas in huis en zijn onzekere vrouw Catharina (Davis) is vooral bezig met het baren van kinderen. De Vermeers, die het stiekem niet zo breed hebben, zijn vooral afhankelijk van Van Ruijven (Wilkinson), de patroon van Johannes. Hij bepaalt of Vermeer een opdracht krijgt en zo ja, wat hij geacht wordt te vereeuwigen op een doek. Wanneer de nood aan de man is valt de keuze op de mooie jonge Griet. Dit is de druppel voor de jaloerse Catharina, die toch al een prille doch innige band voelde ontstaan tussen de kunstenaar en de dienstmeid.

Dit verhaal mag dan enigszins klinken als een damesroman, Girl with a pearl earring is een film die vooral opvalt door de schilderachtige cinematografie. Decors, kostuums, cameravoering en belichting zijn allemaal bovengemiddeld mooi. In deze prachtige setting kabbelt het weinig verheffende verhaal rustig door, met weinig woorden maar met veelbetekenende stiltes. Er wordt prima geacteerd door Johansson en Firth, die op uitstekende wijze een spanningsveld tussen hun karakters creëren, zonder dat er écht iets gebeurt. Goede bijrollen van Judy Parfitt als strenge bazin en vooral van Tom Wilkinson als onbeschaafde mecenas.

HORROR, 2005
MET: SHAUNA MACDONALD, NATALIE JACKSON MENDOZA, ALEX REID, SASKIA MULDER, MYANNA BURING, NORA-JANE NOONE, MOLLY KAYLL
REGIE: NEIL MARSHALL

De van positieve kritieken voorziene Britse horrorfilm The descent begint vrij aardig: een groepje vrouwen gaat een weekendje de speleoloog uithangen. Even fijn de zinnen verzetten in de buitenlucht en gezellig een beetje klimmen en door grotten dwalen. En om het dan een beetje spannend te maken een niet eerder betreden grot verkennen. Leuk!

Of niet, want het gaat natuurlijk fout. De ingang van de grot stort in en de stoere meiden zitten vast. Opgesloten. De enige oplossing is doorgaan en een uitweg zoeken. Dat dit niet zonder slag of stoot lukt ligt voor de hand, maar de donkere, claustrofobische sfeer wordt versterkt wanneer de dames ineens vreemde geluiden om zich heen horen. Ze zijn niet alleen, helaas. Helaas omdat de spanning werkelijk tot een nulpunt verpulverd wordt door deze zogenoemde crawlers, die op een gegeven moment uit hun schulp kruipen. En monsters die je niet kan zien zijn nu eenmaal een stuk enger dan monsters die zichtbaar zijn. Logische vragen over die rare wezens (hoe komen ze daar, waarom zijn ze zo bloeddorstig) blijven gedeeltelijk onbeantwoord. En wanneer de meiden dan op voorspelbare wijze ̩̩n voor ̩̩n het loodje leggen en er wat al te kwistig wordt omgesprongen met schrikeffecten Рzodat die zelfs geen uitwerking meer hebben Рrijst de vraag hoe het in hemelsnaam kan dat The descent zo bejubeld wordt.

Ja, het begin is goed. En de beklemmende sfeer wordt goed weergegeven. Het acteerwerk is echter matig – ook van onze eigen Saskia Mulder, en de zorgvuldig opgebouwde spanning wordt compleet teniet gedaan door de introductie van de crawlers. The descent zal niet voor slapeloze nachten zorgen.

OORLOG/DRAMA, 2005
MET: JAKE GYLLENHAAL, PETER SARSGAARD, JAMIE FOXX, JACOB VARGAS, LUCAS BLACK, BRIAN GERAGHTY, EVAN JONES, CHRIS COOPER, DENNIS HAYSBERT
REGIE: SAM MENDES

Anthony Swofford besloot eind jaren ’80 zich aan te sluiten bij het Amerikaanse leger. Zo raakte hij verzeild in operatie Desert Shield, die later zou overgaan in Desert Storm. Jarhead is gebaseerd op zijn memoires.

Jarhead begint met de aankomst van Swofford, kortweg Swoff (Gyllenhaal), bij de mariniers en de harde training die hij daar moet ondergaan onder leiding van Staff sgt. Sykes (Foxx). Swoff wordt ingedeeld bij de scherpschutters en sluit vriendschap met Allen Troy (Sarsgaard). Enige gelijkenis met het begin van Full metal jacket kan dit gedeelte van de film niet worden ontzegd. Maar dan is het zover, de mannen worden er op uit gestuurd om eerst in Saudi-Arabië en daarna in Koeweit te … wachten. Vechten hoeft namelijk niet in operatie Desert Shield, en zelfs wanneer na lange tijd van verveling de oorlog aanbreekt knapt de luchtmacht al het vuile werk op. Swoff en zijn maten lopen enkel langs reeds verkoolde lijken en hoeven nog steeds niet in actie te komen. En dat blijkt nog verdomde moeilijk te zijn voor sommigen en de emoties lopen zo af en toe hoog op, ook bij Swoff zelf. Frustraties over hun bloeddorstigheid die maar niet gelest wordt komen dan naar de oppervlakte.

Het moge duidelijk zijn dat Jarhead geen typische oorlogsfilm vol heroïek en spectaculaire vechtscènes is. Het is pijnlijk te zien hoe zeer Swoff en zijn maten worstelen met tegenstrijdige gevoelens; ze willen actie, maar tegelijkertijd liever geen dood en verderf zaaien. En dan besef je als kijker dat je je in eenzelfde geestelijke spagaat bevindt. Erg knap gedaan door regisseur Sam Mendes, die voor deze film echter ook kan bogen op een aardige cast. Gyllenhaal, Foxx en Sarsgaard zetten hun rollen goed neer. De muziek van Thomas Newman is ook zeker lovenswaardig. Toch is Jarhead geen film die je onderdompelt en emotioneel meesleurt; je ondergaat het hele verhaal. Iets wat desalniettemin zeker de moeite waard is.

SCI-FI/KOMEDIE, 2005
MET: MARTIN FREEMAN, MOS DEF, ZOOEY DESCHANEL, STEPHEN FRY, SAM ROCKWELL, JOHN MALKOVICH, BILL NIGHY, ALAN RICKMAN
REGIE: GARTH JENNINGS

Een muzikale ouverture met dolfijnen zet meteen de toon voor Hitchhiker’s guide to the galaxy: en die toon is absurd. Absurd is dat Arthur Dent (Freeman) gered wordt van een imploderende Aarde door zijn beste vriend Ford Prefect (Mos Def) die een alien blijkt te zijn. Ze liften gezamenlijk mee met een ruimteschip dat bestuurd wordt door de kwaadwillende Vogons; na de mededeling dat verzet zinloos is gaan deze grote groene padden over tot het reciteren van eigen poëzie. Absurd? Zeker. En dat is slechts het begin. Wat volgt is een razendsnelle opeenstapeling van bizarre planeten, coole gadgets, komische stukjes uit het Intergalactisch Liftershandboek (met commentaar van Stephen Fry) en een paar zeer excentrieke figuren. Wat te denken van Zaphod Beeblebrox (Rockwell), die al even extravagant is als zijn naam doet vermoeden, en een permanent depressieve robot genaamd Marvin (Rickman). Ook Humma Kavula (Malkovich) en Slartibartfast (Nighy) laten zich niet onbetuigd.

Het blijft altijd moeilijk om een succesvol boek naar ieders tevredenheid te verfilmen. Debuterend regisseur Garth Jennings wil het liefst alle grappige dingen uit het boek naar voren laten komen, een missie die bij voorbaat gedoemd is te mislukken – daarvoor is het boek van Douglas Adams te rijk gelardeerd met spitsvondige humor. Het wordt op een gegeven moment allemaal wat veel, en zoals altijd geldt dat overdaad schaadt. En dat is erg jammer aangezien de humor van een zeer hoog niveau is, de cast fenomenaal (met Mos Def, Malkovich en Rockwell als toppers) en de decors en vormgeving van de aliens zeker goed uit de verf komen.

Hitchhiker’s guide to the galaxy is een film voor de liefhebber. Deze vreemde mix tussen Star Wars en Monty Python gaat gebukt onder een overdaad aan absurditeit, iets waar niet iedere filmkijker tegen bestand is.

HORROR/THRILLER, 2005
MET: LAURA LINNEY, TOM WILKINSON, JENNIFER CARPENTER, CAMPBELL SCOTT
REGIE: SCOTT DERRICKSON

Verwacht geen vervolg of variant op The exorcist. The exorcism of Emily Rose is namelijk een onvervalste rechtbankthriller.

Emily Rose (Carpenter), een jonge vrouw, is dood. Ze werd ziek, ernstig ziek zelfs, en haar familie riep ten einde raad de hulp in van Father Moore (Wilkinson). Hij was van mening dat de dokter haar niet kon helpen omdat ze bezeten werd door niemand minder dan de duivel zelf. Pogingen om de duivel uit te drijven mislukten, en Emily stierf. Father Moore werd aangeklaagd wegens nalatigheid, en nu is het de taak aan de succesvolle advocate Erin Bruner (Linney) hem uit het gevang te houden.

The exorcism of Emily Rose is dus een rechtbankthriller die gebruik maakt van horrorelementen die in flashbacks naar voren komen. Deze mix is op zich erg geslaagd te noemen. De afwisseling tussen kalme rechtbankscènes en goede, spannende horrorscènes werkt wonderwel. Ook qua acteerwerk gooit de film hoge ogen: hoofdrolspelers Laura Linney en Tom Wilkinson doen het uitstekend en zijn erg overtuigend. Toch moeten sommige dingen met een flinke korrel zout genomen worden: ten eerste wordt sterk benadrukt dat het hier een waargebeurd verhaal betreft. Dat klopt alleen voor de feiten dat het meisje doodging en de priester werd aangeklaagd. Verder is het toch een kwestie van geloofwaardigheid, want het hele verhaal is natuurlijk een stuk spannender als je er echt in gelooft. En met geloof zijn we bij het heikele punt van de film aanbeland. Want wanneer advocate Bruner in haar slotpleidooi durft te beweren dat het niet om de feiten, maar om het geloof draait, gaan bij mij de nekharen overeind staan. Op dat moment wordt de toch al broze geloofwaardigheid van de plot een gigantische beuk toebedeeld. Om de film een verkapte reclamespot voor de christelijke kerk te noemen gaat echter te ver; maar de boodschap ligt er net wat te dik bovenop. Desondanks is The exorcism of Emily Rose een aardige film in zijn genre; als je er maar in gelooft.